CMK to jedna z najmłodszych linii kolejowych w Polsce, która wydatnie skróciła czas przejazdu z Warszawy na południe Polski w stosunku do „Wiedenki”. Szkoda, że plany jej przedłużenia, póki co nie wypaliły. Ale wszystko przed nami.
EW51 / EW52
Wróćmy do początków elektryfikacji Warszawskiego Węzła Kolejowego. O EL.100 i EL.200 już zostało powiedziane, teraz chciałbym się zająć jednostką oznaczoną E91. EW51 i EW52 były udanymi pociągami. Niektórzy pamiętający te jednostki w ruchu liniowym twierdzili, że pociągi te były lepiej wyciszone od współczesnych EN57.
Kolzam 208M (SA104/SA122)
SA104/SA122 był ciekawą i udaną konstrukcją, mogącą obsługiwać linie o bardzo małych potokach podróżnych. Szkoda, że akurat w czasie zbudowania tego pojazdu nadeszło załamanie gospodarcze, gdyż nadawałby się do obsługi linii najmniej obciążonych, gdzie nawet SA101 czy SA102 byłyby za duże. A jednocześnie pojazd nie był tak niewygodny i awaryjny jak jego poprzednik – SN81.
ZNTK Poznań 207M (SA101+SA121) i 207Ma (SA102A+SA111+SA102B)
Rodzina 207M miała zapoczątkować wielkoseryjną produkcję szynobusów w ZNTK Poznań. Seria jednak z braku środków w PKP oraz problemów samego zakładu zakończyła się na zaledwie sześciu sztukach z zaplanowanych 220-tu.
Linia kolejowa nr 3
Czas wspomnieć o „trójce”, prowadzącej z Warszawy przez Sochaczew, Łowicz, Kutno, Konin, Poznań, Zbąszyń i Świebodzin do zachodniej granicy w rejonie Słubic. To również jedna z najstarszych linii kolejowych na ziemiach polskich.
Kolzam SPA-66 (SN81)
Spadająca liczba pasażerów oraz starzejące się spalinowe wagony motorowe skłoniły pod koniec lat 80-tych XX wieku do szukania alternatywy dla ciężkich spalinowozów ciągnących jeden lub dwa wagony. Produkcji protoplasty współczesnych szynobusów podjął się zakład Kolzam z Raciborza. Projekt nowego pojazdu oparł na istniejącym sprzęcie – drezynie inspekcyjnej WOA-29.